Estimado amig@, queremos informar da vindeira inauguración da exposición de Victor G. Novás na casa da cultura de Valdoviño, para o martes día 18 ás 20,30. Ao artista gustaríalle contar coa túa participación, inda que en cualquera caso estará ata o día 31.
Mostrando las entradas con la etiqueta pinturas. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta pinturas. Mostrar todas las entradas
viernes, 21 de agosto de 2015
martes, 12 de mayo de 2015
jueves, 26 de junio de 2014
E con O SOLSTICIO DE VERÁN, AS NOVAS DE VICTOR NOVAS
ÓLEOS E ACRÍLICOS VÍCTOR G. NOVÁS
Inauguración o martes 1 de xullo ás 20,30 h.
sala de exposicións da Casa da Cultura
Concello de Valdoviño
De luns a venres, mañáns en horario de biblioteca
tardes de 20 a 21,30 h.
Sábados de 12 a 14 h.
Do 1 ó 15 de xullo do 2014
Casa da cultura
www.concellodevaldovino.com
E tamén en
http://unodemayouno.blogspot.com
Esto vale para todo la pintura, pero en Victor esta cualidad es una celebración de lo que acontece, y lo que acontece implica al que contempla el cuadro.
Y no asistimos a un hecho, o un suceso, no, asistimos a algo que requiere de nuestra generosidad para involucrarnos en lo que le cuadro guarda.
Y así se inventa un tiempo, un tiempo que suspende el tiempo, un tiempo habitable en el que soñar nos pone sin concesiones, con los pies en la TIERRA, y la Tierra nos exige habitarla, y solo lo podemos hacer de un modo, soñandola.
LO ASOMBROSO LLEGA
HASTA NOSOTROS
ESCOLTANDO A LA MUERTE Y A LA VIDA.
John Berger
![]() |
| Alguien siempre esta detrás de un árbol y deletrea todo el silencio que ÁRBOL guarda Vivimos plagiando la vida TRADUCIMOS SU SILENCIO |
![]() |
| NO VEIS QUE SUENA LO QUE NO VEMOS? Yo dibujo el ECO Tu con la mirada me escuchas. |
![]() |
| SE JUEGA TODO EN TODO PARA TODOS SIEMPRE CON ELLA |
![]() |
| NADIE AÑADE MAS PESO AL MUNDO QUE ÉL, EL QUE VUELVE CADA DÍA A CASA SIN OLVIDAR TODOS LOS NOMBRES QUE LA FATIGA ENVIDIA |
Etiquetas:
EXPOSICIÓN,
pinturas,
Valdoviño,
VICTOR NOVAS
Ubicación:
Valdoviño, La Coruña, España
miércoles, 14 de agosto de 2013
Frente al mar azul de Valdoviño,las ensoñaciones de Victor
Hay un niño
al fondo del Olvido
que tiene tu nombre
Eternamente juegado con un caballo
que pasta sueños
| los sueños tienen la naturaleza de la muerte: Son eternos |
las mas hermosas derrotas
son aquellas
en las que la isla del tesoro
eres tú
y como diosas ateas
cedemos las orillas
a todos los naufragios
LA EDUCACIÓN SENTIMENTAL
viernes, 25 de junio de 2010
NOVÁS en Valdoviño, do 2 ó 14 de xulio
Y tercamente, Víctor con la honestidad originaria de sus manos,despliega los rincones táctiles de la memoria, los gestos que nos fundan, la luz que nos talla,
la orfebrería infatigable del trabajo, el sueño y su impertérrita fidelidad en la fatiga.
Víctor, su generosidad sin pactos, captura luz mas luz en los bancos de los soles maduros
aquí donde el mar, su indiferencia, nos ofrece la sencillez de estar vivos.
PLAZA CON LUZ ENVOLVENTE
miércoles, 10 de marzo de 2010
presentacion, y gracias por convocarnos
Estamos ante la pintura de los días, de las labores interminables de vivir cada día, y ello, para Víctor entraña dolor y sacrificio, dignidad y esperanza. Los cuadros que aquí podemos contemplar, su presencia, coincide por voluntad del autor con una fecha señalada, una fecha que se ha constituido en referencia de la lucha por la dignidad y la justicia, el 10 de Marzo, fecha de resistencia y generosidad, un mojón en esta larga lucha a la que inevitablemente nos avocan estas pinturas y el presente. Son tiempos oscuros, deslumbrantemente oscuros estos que nos ha tocado vivir y es la condición de la mujer y el hombre, su razón de ser, transformar el mundo y caminar hacia ese ser humano que desde el origen, a diferencia del resto de los seres que habitan la tierra, hemos inventado, imaginado y soñado. Y que al día de hoy es un objetivo distante, una razón de ser que nos convoca y nos salva., pero que también nos fatiga y nos empoza el alma, como diría cesar vallejo.
Las pinturas de Víctor tienen la textura de las paredes donde anidan las consignas por un mundo nuevo, donde crían los gritos y las voces que dicen no a la miseria, a la miserable abundancia que nos corrompe. Sus composiciones remiten a las formas y contenidos que las vanguardias han instaurado a lo largo del siglo pasado: El cartel, el comic, planos superpuestos, temática de lo cotidiano, el trabajo, los sueños y las pesadillas, la incertidumbre y la rabia.
Hay una conversacion que nos implica, un dialogo donde el dolor se hace discurso esperanzado, voces y ladridos,
maquinaria domada, manos armadas de razón, manos y rostros que a veces se desvanecen para mostrar el enorme esfuerzo de ser cada día. Su pintura es la piel que se deja la luz al roce con su mirada, y las sombras que se revelan tan habitables como imprescindibles. Contemplemos sus cuadros como cuentos que nos facilitan, como todas las historias que se cuentan, y por ello se comparten, y así nos facilitan reconocer y reconocernos como seres hechos para recordar y sabernos iguales, y hacer posible los encuentros en donde hablar de nosotros y del mundo, de nosotros en el mundo nos funda como humanos. Gracias Víctor.
Estamos ante a pintura dos días, dos labores interminables de vivir cada día, e iso, para Víctor entraña dor e sacrificio, dignidade e esperanza. Os cadros que aquí podemos contemplar, a súa presenza, coincide por vontade do autor cunha data sinalada, unha data que se constituíu en referencia da loita pola dignidade e a xustiza, o 10 de Marzo, data de resistencia e xenerosidade, unha mouteira nesta longa loita á que inevitablemente nos avocan estas pinturas e o presente. Son tempos escuros, deslumbrantemente escuros estes que nos tocou vivir e é a condición da muller e o home, a súa razón de ser, transformar o mundo e camiñar cara a ese ser humano que desde a orixe, a diferenza do resto dos seres que habitan a terra, inventamos, imaxinado e soñado. E que ao día de hoxe é un obxectivo distante, unha razón de ser que nos convoca e sálvanos., pero que tamén nos fatiga e nos empoza a alma, como diría cesar vallejo.
As pinturas de Víctor teñen a textura das paredes onde aniñan consígnas por un mundo novo, onde crían os berros e as voces que din non á miseria, á miserable abundancia que nos corrompe. As súas composicións remiten ás formas e contidos que as vangardas instauraron ao longo do século pasado: O cartel, o comic, planos superpostos, temática do cotián, o traballo, os soños e os pesadelos, a incerteza e a rabia.
Hai unha conversacion que nos implica, un dialogo onde a dor faise discurso esperanzado, voces e ladridos,
maquinaria domada, mans armadas de razón, mans e rostros que ás veces se desvanecen para mostrar a alma do enorme esforzo de ser cada día.
A súa pintura é a pel que se deixa a luz ao rozamento coa súa mirada, e as sombras que se revelan tan habitables como imprescindibles. Contemplemos os seus cadros como contos que nos familiarizan coas lineas de fuga da realidade, e como todas as historias que se contan, e por iso compártense, nos fan posible recoñecer e recoñecernos como seres feitos para recordar e sabernos iguais, e asi posibilitar os encontros onde falar de nós e do mundo, de nós no mundo fúndanos como humanos. Como hoxe, aiqui. Grazas Víctor.
Ferrol, 10 de Marzo 2010, en memoria de Amador e Daniel
Las pinturas de Víctor tienen la textura de las paredes donde anidan las consignas por un mundo nuevo, donde crían los gritos y las voces que dicen no a la miseria, a la miserable abundancia que nos corrompe. Sus composiciones remiten a las formas y contenidos que las vanguardias han instaurado a lo largo del siglo pasado: El cartel, el comic, planos superpuestos, temática de lo cotidiano, el trabajo, los sueños y las pesadillas, la incertidumbre y la rabia.
Hay una conversacion que nos implica, un dialogo donde el dolor se hace discurso esperanzado, voces y ladridos,
maquinaria domada, manos armadas de razón, manos y rostros que a veces se desvanecen para mostrar el enorme esfuerzo de ser cada día. Su pintura es la piel que se deja la luz al roce con su mirada, y las sombras que se revelan tan habitables como imprescindibles. Contemplemos sus cuadros como cuentos que nos facilitan, como todas las historias que se cuentan, y por ello se comparten, y así nos facilitan reconocer y reconocernos como seres hechos para recordar y sabernos iguales, y hacer posible los encuentros en donde hablar de nosotros y del mundo, de nosotros en el mundo nos funda como humanos. Gracias Víctor.
Estamos ante a pintura dos días, dos labores interminables de vivir cada día, e iso, para Víctor entraña dor e sacrificio, dignidade e esperanza. Os cadros que aquí podemos contemplar, a súa presenza, coincide por vontade do autor cunha data sinalada, unha data que se constituíu en referencia da loita pola dignidade e a xustiza, o 10 de Marzo, data de resistencia e xenerosidade, unha mouteira nesta longa loita á que inevitablemente nos avocan estas pinturas e o presente. Son tempos escuros, deslumbrantemente escuros estes que nos tocou vivir e é a condición da muller e o home, a súa razón de ser, transformar o mundo e camiñar cara a ese ser humano que desde a orixe, a diferenza do resto dos seres que habitan a terra, inventamos, imaxinado e soñado. E que ao día de hoxe é un obxectivo distante, unha razón de ser que nos convoca e sálvanos., pero que tamén nos fatiga e nos empoza a alma, como diría cesar vallejo.
As pinturas de Víctor teñen a textura das paredes onde aniñan consígnas por un mundo novo, onde crían os berros e as voces que din non á miseria, á miserable abundancia que nos corrompe. As súas composicións remiten ás formas e contidos que as vangardas instauraron ao longo do século pasado: O cartel, o comic, planos superpostos, temática do cotián, o traballo, os soños e os pesadelos, a incerteza e a rabia.
Hai unha conversacion que nos implica, un dialogo onde a dor faise discurso esperanzado, voces e ladridos,
maquinaria domada, mans armadas de razón, mans e rostros que ás veces se desvanecen para mostrar a alma do enorme esforzo de ser cada día.
A súa pintura é a pel que se deixa a luz ao rozamento coa súa mirada, e as sombras que se revelan tan habitables como imprescindibles. Contemplemos os seus cadros como contos que nos familiarizan coas lineas de fuga da realidade, e como todas as historias que se contan, e por iso compártense, nos fan posible recoñecer e recoñecernos como seres feitos para recordar e sabernos iguais, e asi posibilitar os encontros onde falar de nós e do mundo, de nós no mundo fúndanos como humanos. Como hoxe, aiqui. Grazas Víctor.
Ferrol, 10 de Marzo 2010, en memoria de Amador e Daniel
martes, 6 de octubre de 2009
los mapas de la luz, de Victor Novas
Ahí la superficie en blanco, abierta a la canal, sobre si misma, y sucede algo inaudito, como en la nieve, un color que bebe, un color que pía, que se posa sobre un trazo, sobre una linea en fuga; la vibracion de lo visible en el ojo del que mira aún ausente. Un largo estampido se derrama manchando la certeza, y rebosante la luz germina: perro, mano, flor, ojo, labio, herramienta, niño, todo, todo sobre el osado animal en blanco.
Todo adora la respiracion tangible de esos trazos que se aparean y crían como en el origen del mundo.
La mirada del que pinta, taller laborioso. Y desde esa mirada el corazón del pintor sopla la forma de lo intangible, el color del envés de las cosas que nos lamen o nos ladran, nos ignoran o nos salvan.
El que pinta, rumia el desvelo hasta componer el admirable misterio de lo cotidiano.
Transformación, Metamorfosis, fotocopias animadas por los dedos incansables de sus ojos. Humilde, osado, descarnado en los talleres del alba, al fondo, mas al fondo, donde las sombras custodian toda la luz que esconde su paleta, elabora con cruda ternura mapas del alma, del alma de las cosas, mapas, cuadros, pinturas, incluso de tu chiquita verdad para andar por casa, y no solo por casa cuando es tu mirada la que los despliega de nuevo al mirarlos, y el tiempo es tuyo, nuestro, cada vez que los contemplas
Aí a superficie en branco, aberta á canle, sobre se mesma, e sucede algo inaudito, como na neve, unha cor que bebe, unha cor que pía, que se pousa sobre un trazo, sobre unha linea en fuga; a vibracion do visible no ollo do que mira aínda ausente. Un longo estampido derrámase manchando a certeza, e rebosante a luz germina: can, man, flor, ollo, beizo, ferramenta, neno, todo, todo sobre o ousado animal en branco.
Todo adora a respiracion tanxible deses trazos que se aparean e crían como na orixe do mundo.
A mirada do que pinta, taller laborioso. E desde esa mirada o corazón do pintor sopra a forma do intangible, a cor do envés das cousas que nos lamen ou nos ladran, ignórannos ou nos salvan.
O que pinta, rumia o desvelo ata compor o admirable misterio do cotián.
Transformación, Metamorfose, fotocopias animadas polos dedos incansables dos seus ollos. Humilde, ousado, descarnado nos talleres do alba, ao fondo, mais ao fondo, onde as sombras custodian toda a luz que esconde a súa paleta, elabora con crúa tenrura mapas da alma, da alma das cousas, mapas, cadros, pinturas, ata da túa chiquita verdade para andar por casa, e non só por casa cando é a túa mirada a que os desprega de novo ao miralos, e o tempo é teu, noso, cada vez que os contempla
Todo adora la respiracion tangible de esos trazos que se aparean y crían como en el origen del mundo.
La mirada del que pinta, taller laborioso. Y desde esa mirada el corazón del pintor sopla la forma de lo intangible, el color del envés de las cosas que nos lamen o nos ladran, nos ignoran o nos salvan.
El que pinta, rumia el desvelo hasta componer el admirable misterio de lo cotidiano.
Transformación, Metamorfosis, fotocopias animadas por los dedos incansables de sus ojos. Humilde, osado, descarnado en los talleres del alba, al fondo, mas al fondo, donde las sombras custodian toda la luz que esconde su paleta, elabora con cruda ternura mapas del alma, del alma de las cosas, mapas, cuadros, pinturas, incluso de tu chiquita verdad para andar por casa, y no solo por casa cuando es tu mirada la que los despliega de nuevo al mirarlos, y el tiempo es tuyo, nuestro, cada vez que los contemplas
Aí a superficie en branco, aberta á canle, sobre se mesma, e sucede algo inaudito, como na neve, unha cor que bebe, unha cor que pía, que se pousa sobre un trazo, sobre unha linea en fuga; a vibracion do visible no ollo do que mira aínda ausente. Un longo estampido derrámase manchando a certeza, e rebosante a luz germina: can, man, flor, ollo, beizo, ferramenta, neno, todo, todo sobre o ousado animal en branco.
Todo adora a respiracion tanxible deses trazos que se aparean e crían como na orixe do mundo.
A mirada do que pinta, taller laborioso. E desde esa mirada o corazón do pintor sopra a forma do intangible, a cor do envés das cousas que nos lamen ou nos ladran, ignórannos ou nos salvan.
O que pinta, rumia o desvelo ata compor o admirable misterio do cotián.
Transformación, Metamorfose, fotocopias animadas polos dedos incansables dos seus ollos. Humilde, ousado, descarnado nos talleres do alba, ao fondo, mais ao fondo, onde as sombras custodian toda a luz que esconde a súa paleta, elabora con crúa tenrura mapas da alma, da alma das cousas, mapas, cadros, pinturas, ata da túa chiquita verdade para andar por casa, e non só por casa cando é a túa mirada a que os desprega de novo ao miralos, e o tempo é teu, noso, cada vez que os contempla
Y tambien la calle, nos miramos con arte
El Paraiso esta entre nosotros?, El Infierno, sin duda
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


















